Teoremi
Irrazionalità di √2
Hp x2=2 MCD(p,q)=1 th x∉ℚ D x∈ℝ
Sia x=P/Q P,Q∈ℤ q≠0 P2/Q2=2 P2=2Q2 implica D P2 è pari, quindi P è pari P=2S implica 2Q2=4S2=Q2 implica D Q è pari MCD(P,Q)≠1 assurdo MCD(P,Q)=2
Formule di De Moivre
Hp z,ω∈ℂ th zω=pr(cos(θ1+θ2)+isen(θ1+θ2)) z=ρ(cosθ1+isenθ1) ω=r(cosθ2+isenθ2)
zω=pr(cosθ1cosθ2-senθ1senθ2+isenθ1cosθ2+icosθ2senθ1-isenθ1senθ2)=pr(cos(θ1+θ2)+isen(θ1+θ2))
cos(x+β)=cosαcosβ-senαsenβ sen(x+β)=senαcosβ;+cosαsenβ
Radici n-esime di un numero complesso
Sia z∈ℂ\{0}, n∈ℕ, 1≤n
Alla cerca di radici di un numero complesso ωk∈ℂ k=0,1,...,n-1 tc ωkn=z vale che se z=ρ(cosα;+isenα;x) ωk=n√p(cos(α;+2kπ⁄n)+isen(α;+2kπ⁄n))
Sia ωk z∈ℂ, z≠0 via ωk=ρ(cosx+isenx) ωk è radice n-esimo di z(ω;k)n=z ⇒ ρm(cos(nx)+isnx)=r(cosα;+isenα) ρn=1 nx=θ+2kπ k∈ℤ x=θ+2kπ⁄n k∈ℤ x=θ⁄n+2π c x=θ⁄n
Teoremi
Irrazionalità di √2
Hp x2=2 th x∉ℚ => x∈ℝ MCD(P,q)=1 absurdo:
Suppliamo che x∈ℚ => x=p/q, p∧q∈ℤ, q ≠ 0. e che MCD(p,q)=1=> p2/q2=2 => p2=2q2 => dp2 è pari => p2 è pari => p è pari => p=2s => 2q2=s2 => 2q2=s2 => dq2 è pari => q è pari=> MCD(p,q)≠1 => assurdo MCD(p,q)=2
Formule di De Moivre
Hp z, ω ∈ ℂ th zω = pω (cos(θ1+θ2) + isin(θ1+θ2))
Diciamo z, ω ∈ ℂ, z = p(cosθ1, isinθ1) ω = r(cosθ2 + isinθ2)
zω = pr(cosθ1cosθ2 - sinθ1sinθ2 + icosθ2isinθ2 - sinθ1cosθ2) = pr (cos(θ1 + θ2) + isin(θ1 + θ2)) cos(x+β) = cosxcosβ - sinxsinβ sin(x+β) = sinxcosβ + cosxsinx
Radici n-ime di un numero complesso
Sia z∈ℂ\{0}, n∈ℕ, n>1
Allora esistono 7 n numeri complessi ωk∈ℂ, k=0,1,...,n-1 tc ωkn = z
Vale che ∀z = ρ(cos x + isin x) ω = √n(ρ)(cos(x+2kπ) + isin(x+2kπ)) ω = √n(ρ)(cos(x+2kπ) + isin(x+2kπ))
Diciamo ω1, z∈ℂ z ≠ 0 zie ωk = ρ(cosx+isinx), ωk è radici n-mime di z (=>)ωk=z ⟹ ρn(cos(nx) + isin(nx))ρ(cos(x+2kπ) +ρn=z ρ=√n(ρ)ρ(z+2kπ)xπ=zx = x + 2kπ k∈ℤ⟹ θ=θ/nx = θ/n + 2π-= x/n = θ/π => k =>
Definizioni
Successione convergente
{an}n∈ℕ → e, n →+∞, e∈ℝ⇔ ∀ε>0 ∃N∈ℕ : |an-e|<ε ∀n>N
Successione divergente
{an}n∈ℕ →+∞, n →+∞⇔ ∀M>0 ∃n∈ℕ: an>M ∀n>N
Def sequenziale di limite
limx→cf(x)=e, c,e∈ℝ⇔ ∀{xn}n∈ℕ→c n →+∞ xn≠c⇒ {f(x)}→e n →+∞
Def topologica / per intorni di limite
limx→cf(x)=e ⇔∀Ve intorno di e, Vc intorno di c∃U c intorno di c∋ ∀x∈Oc\{c}⇒ f(x)∈Ve
Lim punto di punto
limx→cf(x)=e c,e∈ℝ⇔ ∀ε>0 ∃δ>0: ∀x∈(c-δ, c+δ), x≠c ⇒ |f(x)-e|<ε
Lim infinito con il punto
limx→cf(x)=e c,e∈ℝ⇔ ∀M>0 ∃H>0 : ∀x>M ⇒ f(x)>H
Unicità del limite
Se lim an = l allora l è unico
dim per assurdo e l2 è unico l1 ≠ l2 ∀ε > 0 ∃N1∈ℕ : |an - l1| < ε ∀n > N1 con N2 > N1 ∀ε > 0 ∃N2∈ℕ : |an - l2| < ε