Traduzione dal Latino all'Italiano di De Divinatione, Cicerone

Versioni di latino con traduzione del De Divinatione dell'autore Marco Tullio Cicerone, un'opera di tipo filosofico articolata in due libri e scritta nel 44 a. C. La redazione di questo componimento risale al periodo di allontanamento di Cicerone dalla vita politica. Nel primo libro per bocca di Quinto viene presentata la dottrina Stoica e il posizionamento a favore della divinazione. Nel secondo invece Cicerone confuta le teorie esposte dal fratello Quinto. L'autore mostra il suo scetticismo sul tema della divinazione. L'esistenza di tale arte viene però giustificata in quanto mezzo necessario alla tutela dell'equilibrio nello Stato e delle tradizioni.

Ordina risultati per:

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 1

Vetus opinio est iam usque ab heroicis ducta temporibus, eaque et populi Romani et omnium gentium firmata consensu, versari quandam inter homines divinationem, quam Graec...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 2

Nec unum genus est divinationis publice privatimque celebratum. Nam, ut omittam ceteros populos, noster quam multa genera complexus est! Principio huius urbis parens Romu...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 3

Atque haec, ut ego arbitror, veteres rerum magis eventis moniti quam ratione docti probaverunt. Philosophorum vero exquisita quaedam argumenta, cur esset vera divinatio,...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 4

Etenim nobismet ipsis quaerentibus quid sit de divinatione iudicandum, quod a Carneade multa acute et copiose contra Stoicos disputata sint, verentibusque ne temere vel f...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 5

Quibus de rebus et alias saepe et paulo accuratius nuper, cum essem cum Q. fratre in Tusculano, disputatum est. Nam cum ambulandi causa in Lyceum venissemus (id enim supe...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 6

"Arcem tu quidem Stoicorum," inquam, "Quinte, defendis, siquidem ista sic reciprocantur, ut et, si divinatio sit, di sint et, si di sint, sit divinatio. Quorum neutrum ta...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 7

Quare omittat urguere Carneades, quod faciebat etiam Panaetius, requirens Iuppiterne cornicem a laeva, corvum ab dextera canere iussisset. Observata sunt haec tempore imm...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 8

Atque his rerum praesensionibus Prognostica tua referta sunt. Quis igitur elicere causas praesensionum potest? Etsi video Boëthum Stoicum esse conatum, qui hactenus...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 9

Videmus haec signa numquam fere ementientia nec tamen cur ita fiat videmus.
[list]"Vos quoque signa videtis, aquai dulcis alumnae,
cum clamore paratis inanis fund...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 10

Quid scammoneae radix ad purgandum, quid aristolochia ad morsus serpentium possit, quae nomen ex inventore repperit, rem ipsam inventor ex somnio - posse video, quod sati...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 11

Sed quo potius utar aut auctore aut teste quam te? Cuius edidici etiam versus, et lubenter quidem, quos in secundo [de] consulatu Urania Musa pronuntiat:
[list]"Princ...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 12

[list]Nunc ea, Torquato quae quondam et consule Cotta
Lydius ediderat Tyrrhenae gentis haruspex,
omnia fixa tuus glomerans determinat annus.
Nam pater altiton...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 13

[list]Rite igitur veteres, quorum monumenta tenetis
qui populos urbisque modo ac virtute regebant,
rite etiam vestri, quorum pietasque fidesque
praestitit et...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 14

"At non numquam ea, quae praedicta sunt, minus eveniunt." Quae tandem id ars non habet? Earum dico artium, quae coniectura continentur et sunt opinabiles. An medicina ars...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 15

Auspicia vero vestra quam constant! Quae quidem nunc a Romanis auguribus ignorantur (bona hoc tua venia dixerim), a Cilicibus, Pamphyliis, Pisidis, Lyciis tenentur. Nam q...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 16

Nihil fere quondam maioris rei nisi auspicato ne privatim quidem gerebatur, quod etiam nunc nuptiarum auspices declarant, qui re omissa nomen tantum tenent. Nam ut nunc e...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 17

Quid? Lituus iste vester, quod clarissumum est insigne auguratus, unde vobis est traditus? Nempe eo Romulus regiones direxìt tum, cum urbem condidit. Qui quidem Ro...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 18

Iis igitur adsentior, qui duo genera divinationum esse dixerunt, unum, quod particeps esset artis, alterum, quod arte careret. Est enim ars in iis, qui novas res coniectu...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 19

Inrideamus haruspices, vanos, futtiles esse dicamus quorumque disciplinam et sapientissimus vir et eventus ac re comprobavit contemnamus; [condemnemus] etiam Babylonem et...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 20

Sed omittamus oracula, veniamus ad somnia. De quibus disputans Chrysippus, multis et minutis somniis configendis, facit idem quod Antipater, ea conquirens quae, Antiphont...