Traduzione dal Latino all'Italiano di De Divinatione, Cicerone

Versioni di latino con traduzione del De Divinatione dell'autore Marco Tullio Cicerone, un'opera di tipo filosofico articolata in due libri e scritta nel 44 a. C. La redazione di questo componimento risale al periodo di allontanamento di Cicerone dalla vita politica. Nel primo libro per bocca di Quinto viene presentata la dottrina Stoica e il posizionamento a favore della divinazione. Nel secondo invece Cicerone confuta le teorie esposte dal fratello Quinto. L'autore mostra il suo scetticismo sul tema della divinazione. L'esistenza di tale arte viene però giustificata in quanto mezzo necessario alla tutela dell'equilibrio nello Stato e delle tradizioni.

Ordina risultati per:

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 3

Atque haec, ut ego arbitror, veteres rerum magis eventis moniti quam ratione docti probaverunt. Philosophorum vero exquisita quaedam argumenta, cur esset vera divinatio,...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 4

Etenim nobismet ipsis quaerentibus quid sit de divinatione iudicandum, quod a Carneade multa acute et copiose contra Stoicos disputata sint, verentibusque ne temere vel f...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 5

Quibus de rebus et alias saepe et paulo accuratius nuper, cum essem cum Q. fratre in Tusculano, disputatum est. Nam cum ambulandi causa in Lyceum venissemus (id enim supe...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 6

"Arcem tu quidem Stoicorum," inquam, "Quinte, defendis, siquidem ista sic reciprocantur, ut et, si divinatio sit, di sint et, si di sint, sit divinatio. Quorum neutrum ta...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 14

"At non numquam ea, quae praedicta sunt, minus eveniunt." Quae tandem id ars non habet? Earum dico artium, quae coniectura continentur et sunt opinabiles. An medicina ars...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 15

Auspicia vero vestra quam constant! Quae quidem nunc a Romanis auguribus ignorantur (bona hoc tua venia dixerim), a Cilicibus, Pamphyliis, Pisidis, Lyciis tenentur. Nam q...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 16

Nihil fere quondam maioris rei nisi auspicato ne privatim quidem gerebatur, quod etiam nunc nuptiarum auspices declarant, qui re omissa nomen tantum tenent. Nam ut nunc e...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 25

Sed, veniamus nunc, si placet, ad somnia philosophorum. Est apud Platonem Socrates, cum esset in custodia publica, dicens Critoni, suo familiari, sibi post tertium die es...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 26

Sed quid ego Graecorum? Nescio quo modo me magis nostra delectant. Omnes hoc historici, Fabii, Gellii, se proxume Coelius: cum bello Latino ludi votivi maxumi primum fier...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 27

Quid? illa duo somnia, quae creberrume commemorantur a Stoicis, quis tandem potest contemnere? Unum de Simonide: qui, cum ignotum quendam proiectum mortuum vidisset eumqu...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 35

Quid? Bello Punico secundo nonne C. Flaminius, consul iterum, neglexit signa rerum futurarum magna cum clade rei publicae? Qui exercitu lustrato cum Arretium versus castr...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 36

Fiunt certae divinationum coniecturae a peritis. Midae illi Phrygi, cum puer esset, dormienti formicae in os tritici grana congesserunt. Divitissumum fore praedictum est;...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 37

Atque etiam illa concitatio declarat vini in animis esse divinam. Negat enim sine furore Democritus quemquam poetam magnum esse posse, quod idem dicit Plato. Quem, si pla...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 38

Aristoteles quidem eos etiam, qui valetudinis vitio furerent et melancholici dicerentur, censebat habere aliquid in animis praesagiens atque divinum. Ego autem haud scio...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 46

Atque ego exempla ominum nota proferam. L. Paulus consul iterum, cum ei bellum ut cum rege Perse gereret obtigisset, ut ea ipsa die domum ad vesperum rediit, filiolam sua...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 47

Quid de auguribus loquar? Tuae partes sunt, tuum, inquam, auspiciorum atrocinium debet esse. Tibi App. Claudius augur consuli nuntiavit addubitato salutis augurio bellum...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 48

Atque ille Romuli auguratus pastoralis, non urbanus fuit, nec fictus ad opiniones imperitorum, sed a certis acceptus et posteris traditus. Itaque Romulus augur, ut apud E...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 49

Sed ut, unde huc digressa est, eodem redeat oratio: si nihil queam disputare quam ob rem quidque fiat, et tantum modo fieri ea quae commemoravi doceam, parumne Epicuro Ca...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 57

A natura autem alia quaedam ratio est, quae docet, quanta sit animi vis seiuncta a corporis sensibus, quod maxime contingit aut dormientibus aut mente permotis. Ut enim d...

De Divinatione - Libro 1 - Paragrafo 58

Nunc illa testabor, non me sortilegos neque eos, qui quaestus causa hariolentur, ne psychomantia quidem, quibus Appius, amicus tuus, uti solebat, agnoscere; non habeo den...

Trova ripetizioni online e lezioni private
Maturità 2018: i consigli di Giulia Innocenzi - #PrimaProva

Lascia un messaggio ai conduttori Vai alla pagina TV